Verhalen

Veel westerse vrouwen zijn gelukkig met hun partner in een ver buitenland, maar soms zijn hun ervaringen minder rooskleurig. Hier volgen enkele verhalen van vrouwen en enkele vaders: 

Louise
“Na ons huwelijk werd hij een traditionele moslim”.
‘We hebben elkaar leren kennen tijdens ons werk bij een groot internationaal bedrijf en we werden verliefd op elkaar, dacht ik toen. Hij was erg lief voor me en maakte een moderne indruk. Hij was moslim, maar ging daar op een losse manier mee om. We zijn in zijn land (islamitisch) getrouwd en daar gaan wonen. Na ons huwelijk veranderde hij. Hij is steeds meer volgens de traditionele regels van de islam gaan leven en verwacht van mij hetzelfde. Hij vindt dat hij mag bepalen hoe en waar we leven en dat ik hem moet gehoorzamen. We hebben inmiddels twee kinderen en ik wil wel eens met onze kinderen op bezoek naar de familie in Nederland. Hij geeft daarvoor geen toestemming. Hij heeft de keus gemaakt voor de school van onze kinderen en zij zitten nu op een streng islamitische school met heel veel koran-onderwijs. Onze dochter gaat zwaar gesluierd naar school met dikke kousen en een rok tot op de grond, en dat in de tropische hitte. Gelukkig heb ik wel een eigen inkomen, zodat ik financieel niet van hem afhankelijk ben. Dat scheelt een stuk. Hoe het verder moet weet ik niet. Wanneer we zouden gaan scheiden, weet ik niet aan wie de kinderen worden toegewezen’.

Kate
“Ik heb weinig contacten en voel me vaak eenzaam”.

‘Mijn man heeft het hindoeïstisch geloof en we wonen op het erf bij zijn ouders. We hebben samen drie kinderen. Voor buitenstaanders ziet het er romantisch uit, maar het dagelijks leven is zwaar. Ik heb moeite de taal van zijn land te leren; dat gaat me niet goed af, waardoor ik in mijn contacten beperkt ben, ook met mijn schoonfamilie. Ik verdien af en toe wat eigen geld en dat is hard nodig. Mijn man is veel weg, hij heeft een onbezorgde levensstijl en geeft makkelijk geld uit. Ik ben erg druk met de kinderen en voel me vaak alleen, ook omdat ik geen tijd en geen vervoer heb om vriendinnen te bezoeken. Mijn ouders hebben me op afstand altijd erg gesteund, ook financieel, maar ze merken dat hun geld telkens weer verdwijnt, waardoor ze aarzelen me meer geld te geven. Mijn ouders dringen erop aan dat ik meer voor mijn belangen op kom, maar ik zie daartoe geen kans. Ik vind het lastig daarover te praten. Dat geeft soms spanningen met mijn ouders, waardoor ik me meer van hen terugtrek’.

Nella
“Ik kon dáár mijn draai niet vinden en omgekeerd lukte hem dat in NL ook niet”. 

‘Mijn man (nu ex-man) en ik hebben enkele jaren in zijn land gewoond. Ik kon daar totaal niet aarden. Ik had het er gewoon niet naar mijn zin en voelde me erg ongelukkig. Na de eerste verliefdheid begon dat langzaam tot mij door te dringen. Daarbij speelde ook mee dat ik daar geen mogelijkheid had betaald werk te doen, terwijl ik in Nederland altijd leuke banen had gehad. Mijn man verdiende niet erg veel, waardoor we het financieel behoorlijk zwaar hadden. We zijn toen als gezin naar Nederland gegaan, maar hier was het voor mijn man zwaar. Hij had moeite de taal te leren en miste zijn vertrouwde familie en vrienden. Hij vereenzaamde gewoon. Hij heeft toen besloten weer terug naar zijn land te gaan en ik ben hier gebleven met de kinderen, ook vanwege het goede onderwijs hier. Mijn man en ik zagen samen geen toekomst meer en we zijn toen gescheiden. Ik heb nu weer een goede baan en bovendien een leuke vriend. De kinderen doen het hier goed en af en toe bezoeken ze hun vader’.

Gretha
“Ik moest me helemaal aan hem aanpassen, maar dat wilde ik niet”.
‘De vader van mijn kind woont op een prachtig tropisch eiland met een heerlijk strand. Hij heeft me daar echt versierd. Ik werd ook helemaal verliefd op hem en zo kregen we een romantische relatie. Tja, en toen werd ik zwanger en begonnen de discussies.  Hij had al eens eerder een relatie gehad met een buitenlandse vrouw en die was opeens met hun kind vertrokken. Hij had niet eens een adres van haar in haar eigen land en daardoor slaagde hij er niet in weer contact met haar en hun kind te krijgen. Nu wilde hij het anders doen. Hij wilde alleen maar doorgaan met mij en ons toekomstig kind, wanneer ik me helemaal aan hem zou aanpassen. Dus: een huwelijk volgens zijn geloof en wonen op het erf van zijn familie, alles volgens de gewoontes en regels van zijn familie. Dat ging me te ver. Ik wilde daar wel met hem in zijn land wonen, maar niet op het erf en onder toezicht van zijn familie. Ik ben toen zwanger en wel bij hem in de buurt gebleven en vervolgens daar zonder hem bevallen. Ik heb toen nog contact met hem gezocht, in de hoop dat hij zijn zoon zou willen zien en samen met ons verder wilde gaan. Dat wilde hij niet. Na enige tijd ben ik toen met onze zoon naar mijn eigen land gegaan en daar woon ik nu als alleenstaande moeder. Het vertrek naar mijn eigen land was overigens geen probleem, omdat op de geboorteakte van onze zoon staat vermeld dat de vader ‘onbekend’ is. Ik heb daardoor in mijn eentje de voogdij en kon gewoon met onze zoon het land uit. En onze zoon heeft hierdoor ook de nationaliteit van mijn land en niet van zijn vader. Jammer dat het zo is gelopen. Hopelijk zal onze zoon later nog eens in contact kunnen komen met zijn vader.”

Joost
“We hadden een huwelijkscontract voor onze dochter moeten afsluiten, maar ja …!”.

‘Als vader wil je natuurlijk het beste voor je kind, maar tegelijk moet je je niet teveel bemoeien met je volwassen kinderen. Toen onze dochter vertelde dat ze verliefd was op een man uit een ver land, vonden mijn vrouw en ik dat prima. Dat was haar keus. Achteraf gezien hadden we toen beter na moeten denken. Zij wist niet waar ze aan begon en wij evenmin. In Nederland zijn mannen en vrouwen gelijk voor de wet, maar in veel patriarchale landen is dat niet het geval. Om onze dochter te beschermen hadden we als ouders eisen aan de huwelijkspartner kunnen stellen door het opstellen van een huwelijkscontract. Dat is in veel landen normaal. Maar ja, waarschijnlijk zat onze dochter daar toen niet op te wachten. Want volwassen kinderen willen zelfstandig zijn en niet afhankelijk van hun ouders. En nu is ze afhankelijk van haar man en dat valt beslist niet mee’.

Heleen
“Op een dag kwam ik thuis en ontdekte dat hij met de kinderen was verdwenen”.

‘Ik heb mijn man tijdens een vakantie in zijn land leren kennen. We hebben daar enkele jaren gewoond en hebben er twee kinderen gekregen. Na enkele jaren zijn we naar Nederland verhuisd, waar we met elkaar een goede tijd hebben gehad. Maar langzamerhand begon hij te veranderen. Eerst dronk hij nog wel eens een biertje en gingen we samen uit. Later werd hij steeds dwingender. Ik mocht geen contact meer hebben met mijn vriendinnen en de kinderen moesten de koran leren lezen. Mijn vader had me indertijd nog zo gewaarschuwd, maar ik heb niet naar hem geluisterd. Op een dag kwam ik thuis na mijn werk en ontdekte dat het hele huis was leeg gehaald. Alle kleren waren verdwenen en ook het spaargeld bij de bank was opgenomen. Mijn man en kinderen waren verdwenen. Later kwam ik er achter dat ze waren vertrokken naar zijn land en daar zijn gaan wonen. Ik heb van alles gedaan om met mijn man en kinderen in contact te komen. Met mijn schoonfamilie heb ik telefonisch nog wat contact gehad, maar dat leidde tot niets. Sindsdien heb ik mijn man en kinderen niet meer gesproken of gezien. De kinderen worden groter en ik weet niet eens meer hoe ze er uit zien. Een groot verdriet!’

Rosemarie
“Het geld vliegt er uit en er komt te weinig binnen”.

Ik ben getrouwd met een man in een ver land en we hebben twee kinderen. Onze relatie is prima en dat is al die jaren zo gebleven. Alleen met de financiën hebben we het zwaar. We hebben eerst enkele jaren in zijn land gewoond en daar zijn de kinderen geboren. Goed onderwijs is daar duur en we vinden het belangrijk dat ze later hun weg kunnen vinden in het leven. Daarom ben ik met de kinderen terug gegaan naar Nederland en ik heb geprobeerd een vaste baan met een goed salaris te krijgen, zodat ik mijn man ook kon laten overkomen. Dat was tijdens de economische crisis en dat is toen helaas niet gelukt. Ik ben met de kinderen toen weer teruggegaan naar zijn land en daar leven we nu. Dankzij wat koop en verkoop van stukjes land hebben we een financiële buffer waar we van kunnen leven. Mensen denken soms dat het leven hier goedkoop is, maar in de praktijk valt dat zwaar tegen. Ja, het dagelijkse leven met eten, drinken en kleding is goedkoop, maar de internationale school, ziektekosten en verzekeringen e.d. kosten hier veel meer dan in Nederland. Het geld vliegt er uit en er komt te weinig binnen. Hoe dat de komende jaren moet, weet ik niet’.

Chantal
“Ik ben het verdienmodel van mijn man ”.

Ik heb hier een eigen bedrijf, waardoor ik een redelijk inkomen heb. Mijn man verdient minder. In het begin was dat geen probleem. Je kiest toch voor elkaar om samen alles te delen. Het begon te wringen, toen ik merkte dat ik vrijwel het hele huishouden betaal, de huur, de boodschappen, de school en de oppas van de kinderen enz, terwijl mijn man veel luxe dingen voor zichzelf koopt. Sommige uitgaven kan hij niet zelf betalen en hij dwingt me dan deze te betalen, want anders gaat hij wel ergens anders wonen met de kinderen, zegt hij, en mag ik de kinderen niet meer zien. Ik ben op deze manier het verdienmodel van mijn man. Zo praten vrienden van hem er onder elkaar over: “Ja, jij hebt je eigen pinautomaat aan huis. Handig!” Dat ontdekte ik op een keer, toen ik toevallig zijn mobieltje bekeek.
Elke keer, wanneer ik mijn man ergens voor nodig heb, wil hij geld van mij hebben. Voor mijn verblijfsvergunning bijvoorbeeld ben ik van hem afhankelijk. Af en toe moet deze worden verlengd en dan moet hij zijn handtekening daarvoor zetten. De laatste keer kostte die handtekening me 500 dollar, aan hem te betalen! Maar ja, wat moet ik doen? Die verblijfsvergunning heb ik hard nodig, dus ik heb maar betaald’.

Peter
“We hebben geen idee hoe het nu met haar gaat en waar ze woont.”
‘Onze dochter is al weer jaren geleden tijdens een internationale conferentie verliefd geworden op een man in een islamitisch land. Zij is daar met hem gaan wonen en in het begin leek alles koek en ei. Gaandeweg kregen we de indruk dat het minder ging, maar we wisten niet precies wat er aan de hand was. Het was nog in de tijd dat je alleen via brieven en soms een telefoontje contact kon krijgen. Onze dochter en haar man kregen samen vijf kinderen. We hebben hun daar enkele keren opgezocht, maar we voelden ons er toch ongemakkelijk bij. We hebben gedaan wat we konden en hebben onze dochter ook flink financieel ondersteund. Op een gegeven moment hoorden we dat haar man er nog een tweede vrouw bij had genomen en dat onze dochter zich opzij geschoven voelde. Inmiddels begrepen we dat zij zich daar helemaal heeft moeten aanpassen en zelfs helemaal gesluierd gekleed was, vanuit sociale druk en misschien ook uit zelfbescherming. Onze dochter heeft ons daar niet over willen vertellen en wij wisten ook niet wat we konden doen. Wij wilden haar helpen, maar ze wees ons af. Waarom weten we niet. Uiteindelijk hoorden we via via dat ze daar gescheiden is en vanwege haar kinderen daar wilde blijven wonen. We zijn het contact met onze dochter helemaal kwijt geraakt en beschouwen het nu als een afgesloten hoofdstuk. Heel treurig.’